Kończy się zima i jakkolwiek bardzo lubimy kaszę, fasolę, kwaszoną kapustę oraz ogórki, to jednak zaczyna nam się nieco cnić za czymś o wiosennym odcieniu zieleni. Niedługo pora na nowalijki i wątpliwości z tym związane – ile nawożone, a czy dziecku to można dać itp. Antidotum na rozterki typu chciałabym i boję się, w tym przypadku mógłby być ogródek na parapecie, albo jego doskonalsza wersja – Urb Garden.

Wynalazek australijskiego projektanta przemysłowego Xavier Calluaud’a przez niego samego został zdefiniowany jako pionowy ogród warzywny dla miejskich ogrodników. Odpadki organiczne wrzucamy do małego kompostownika z perforowanym dnem. Powstający w wyniku procesów rozkładu nawóz, ścieka do wypełnionego wodą zbiornika znajdującego się poniżej. Powstała w ten sposób żyzna mieszanka jest pompowana do zbiornika znajdującego się na górze. Stamtąd jest dostarczana do każdego z modułów ogródka, a jej nadmiar zawracany z powrotem do zbiornika pod kompostownikiem.

Jeśli jednak mieszkasz w mieście, chciałbyś odpocząć od masowo produkowanej żywności i mieć swój miniaturowy ogródek a prawdopodobnie nie masz tej magicznej konstrukcji … rozejrzyj się za doniczką. Pewnie to nadchodząca wiosna sprawia, że nachodzi mnie ochota na pogrzebanie w ziemi i stworzenie czegoś praktycznego a nie rabatki z kwiatkami. Mam nadzieję, że nie skończy się na chęciach, ewentualnie na pokazowej fasoli kiełkującej w słoiku.

Za: Inhabitat

Pisaliśmy niedawno o projekcie Plastiki, który ma między innymi za zadanie uświadomić społeczeństwu problem z wielką ilością śmieci w wodach Pacyfiku. Kawałki tworzyw sztucznych, większe i rozdrobione unoszą się jednak nie tylko w wodach Oceanu Spokojnego. Również mniejszy, bliższy nam Atlantyk zaczyna być mocno zanieczyszczony.

Jak donosi National Geographic, plama śmieci na Atlantyku rozciąga się pomiędzy 22 a 38 równoleżnikiem na półkuli północnej. Większość stanowią rozdrobnione fragmenty produktów z tworzyw sztucznych wywiane ze składowisk odpadów przez wiatr (torebki foliowe!) lub po prostu wyrzucone do wody.

Badania wykazały, że na kilometr kwadratowy powierzchni Oceanu przypada 200 000 fragmentów śmieci (często mniejszych i lżejszych od spinacza biurowego). Nie jest to wynik aż tak zły, jak w przypadku Pacyfiku (tam zanotowano zagęszczenie śmieci rzędu 750 000 fragmentów na kilometr kwadratowy). Jednak trzeba mieć świadomość, że część zanieczyszczeń może znajdować się głębiej pod wodą. Wielkie plamy śmieci w oceanach to wielkie zagrożenie dla zwierząt żyjących w ich wodach (lub nad nimi).

Być może i Atlantyk doczeka się swojego projektu Plastiki? A może sytuacja jednak będzie się poprawiać – w niektórych krajach wprowadzane są zakazy stosowania plastikowych jednorazówek, lub wprowadzana jest za nie opłata. Pojawia się również co raz więcej ciekawych alternatyw w postaci toreb wielorazowego użytku. Może z czasem liczba zużywanych foliówek spadnie z 500 (jedna osoba, jeden rok, jeden Bag Moster) do 0 i oby to się stało jak najszybciej. Nie zapominajmy, że wielorazowa torba z nylonu użyta 11 razy już wychodzi środowisku “na dobre”. Za National Geographic.

Które zabawki są najbardziej wartościowe? Zapewne te, które wyzwalają, czy też może rozwijają w naszym dziecku to, co najlepsze. Jeśli nie chcemy, aby kolejne pokolenia poprzestawały w zabawie na czesaniu tęczowej grzywy kucyka, to warto spróbować z zabawkami innego typu.

Dla wielu z nas najszczęśliwsze chwile i najfajniejsze zabawy z dzieciństwa to „prawdziwe zajęcia” typu – wbijanie gwoździ w deskę. Tropem naturalnego zamiłowania do majsterkowania, podążali zapewne producenci tej zabawki, czy może raczej – propozycji zabawy, bo samo w sobie zabawką to chyba nie jest. Makedo jest systemem złączy, który umożliwia tworzenie z powszechnie dostępnych materiałów (w wielu przypadkach śmiało mozna nazwać je odpadami) – kartonu, plastiku i tkaniny, tworzenie nowych struktur i obiektów.

Zalety Makedo są przynajmniej dwojakiego rodzaju. W sposób niekwestionowany prowokuje do kreatywności i zabawy z wyobraźnią, tworząc warunki urzeczywistnianiu pomysłów – w końcu nie wszystko da się połączyć taśmą klejącą. Ponadto pokazuje względność pojęcia „nieprzydatne” i „śmieć”, modyfikuje dziecięce wyobrażenia o – może nie tyle dobrej zabawce, ale na pewno – dobrej zabawie.

Krótki filmik o możliwościach Makedo:

Kompostownik nie kojarzy się zapewne z miejscem w którym, czy chociażby w pobliżu którego, chętnie byśmy przebywali. Stereotyp ten obalili architekci japońskiej firmy Bakoko projektując Comploo. Produktem ubocznym mikrobiologicznego rozkładu materii organicznej jest oczywiście ciepło (nawet 50 st C). Raczej niewykorzystywanym a przecież świetnym sposobem spożytkowania tej energii jest ogrzanie niewielkich pomieszczeń – tutaj domki herbaciane znajdujące się w tradycyjnych ogrodach japońskich.

Duże, specjalnego kształtu kosze ustawione w kręgu, tworzą w środku zamkniętą przestrzeń zwieńczoną półprzezroczystą, przepuszczającą dzienne światło kopułą. Odpadki są umieszczane w poszczególnych koszach przez górne drzwiczki. Natomiast dojrzały kompost usuwa się przez drzwiczki znajdujące się na dole każdego z koszy. Powietrze krąży szczelnymi kanałami od kosza do kosza i jest ogrzewane od rozkładającej się materii organicznej, a następnie uwalniane centralnym otworem wewnątrz pomieszczenia. Użytkownicy siedzą na ławce, umieszczonej pod ścianami dookoła źródła ciepła.

Proste, ciekawe rozwiązanie, które istotnie mogłoby sprawdzić się w parkach jako schronienie przed zimnem i deszczem oraz miejsce utylizacji organicznych odpadów. Może nawet jako kawiarniany ogródek, w końcu nie trzeba cały czas myśleć o tym, co dzieje się za naszymi plecami…

Solenie ulic a ostatnio i chodników przed prywatnymi posesjami, stało się antidotum na atakującą, z pozoru niewinnie wyglądającymi gwiazdkami śniegu – ZIMĘ. Mieszkamy w dzielnicy domków jednorodzinnych z mało uczęszczanymi, wyłożonymi kostką brukową uliczkami. Tym bardziej dziwi nas fakt, że pługi śnieżne pojawiają się przed naszymi oknami walcząc o palmę pierwszeństwa z pierwszymi białymi płatkami. Sól a dokładniej chlorek sodu lub wapnia wysypywany jest jakby na zapas i wszelki wypadek. Nie tylko na ulice.

Odcinki chodnika z serii “a teraz weź sanki z dzieckiem na plecy” pojawiają się chyba nie tyle przed domami najbardziej ambitnych, lecz raczej – najbardziej leniwych mieszkańców miasta. Efekt posypania solą chodnika w istocie jest piorunujący, zwłaszcza jeśli posoli się go odpowiednio obficie, a przy tym nie trzeba się namachać łopatą do śniegu. Zalegające połacie żółtaw-szarej soli pod ledwo zipiącym kasztanowcem, przyznam podnoszą mi poziom adrenaliny. Moda niestety rozprzestrzenia się wśród sąsiadów. Pani usiłująca pozbyć się tym samym sposobem zalegającego przed jej sklepikiem zbitego śniegu nie jest już niestety ewenementem.

Może w zasadzie trudno się dziwić tej społecznej inicjatywie walki ze śniegiem, skoro przykład idzie z góry. Ostatnio dało się słyszeć, że ta zima rujnuje miejskie budżety i pochłania zapasy soli przeznaczone na przyszły rok. To może jednak … by tak nie solić…?

foto (cc): ArtemFinland

Susza fizjologiczna nękająca przydrożne rośliny, zanieczyszczenie wód gruntowych, korozja samochodów, niszczenie nawierzchni dróg (częstsze zamarzanie i odmarzanie), zniszczone buty – co zatem cenngo mamy w zamian? Bezpieczeństwo na drogach? Podobno statystyki temu przeczą – najwięcej wypadków jest latem, na całkowicie bezśnieżnej powierzchni dróg. Zresztą pobieżne nawet obserwacje pozwalają stwierdzić, że najostrożniej jeździmy po białej nawierzchni. Ekstremalnie ostrożnie podczas burzy śnieżnej. Oczywiście, nie o to chodzi, niemniej jednak solenie ulic czesto przyczynia się do powstania w naszej świadomości złudnego poczucia bezpieczeństwa. Czarne – nie zawsze znaczy mało śliskie, białe – sytuacja jest dosyć jasna. Przyczepność na drogach należy poprawiać, temu trudno zaprzeczyć, ale czy nie możnaby posypywać dróg samym piaskiem? Skuteczny, tani, obojetny dla środowiska. Czemu nie? Podobno w Finladii nie solą (stamtąd dwie ostatnie fotografie).

foto (cc): danaspencer

Postanowiliśmy spróbować. Indagowani wielokrotnie o to, czy sprzedajemy rzeczy, o których piszemy a czasem wręcz proszeni o ich niezwłoczną wysyłkę, otwieramy sklep internetowy – Zielone Szpargały. Na początek sporo toreb na zakupy ale … nieco innych niż te powszechnie dostępne. Trochę gumowej biżuterii z recyklingu … Trochę metalowych butelek na wodę. A potem zobaczymy co jeszcze – czekamy na sugestie. Zapraszamy do szperania w Szpargałach.

Oprócz sklepu prowadzimy jeszcze działalność w zakresie zakładania, aktualizowania, polonizowania stron internetowych. Szare Komórki jako szanująca się marka Zielonych Migdałów, prowadzi te usługi ze specjalną zniżką dla proekologicznych, a w planach ma dotowanie częścią swoich dochodów organizacji, przedsięwzięcia wpisującego się w „zielone” klimaty – tu również czekamy na sugestie.

Z pewnymi obawami wstępujemy w świat biznesu. Liczymy się z tym, że spotkają nas słowa krytyki ale może i przejawy życzliwości. Pomimo wątpliwości postanowiliśmy postawić wszystko na jedną kartę. Oby Zielone Migdały stały się dla nas i dla Państwa szczęśliwe. Zapraszamy do współpracy i do odwiedzania Zielonych Szpargałów!

Energia elektryczna w niektórych regionach Polski ma zdrożeć nawet o 30%. Co zrobić, żeby nasze rachunki były niższe? Odpowiedź jest oczywista – zużywać mniej prądu. Ale jak to zrobić? Oto garść porad, takich łatwych do zastosowania plus kilka trudniejszych ale może też opłacalnych.

Najprostszym sposobem ograniczenia zużycia energii elektrycznej jest wyłączanie urządzeń z trybu “stand-by”. W zależności od rodzaju urządzenia, pobór prądu w takim stanie może sięgać nawet kilkudziesięciu Watów (sprawdź zużycie energii przez urządzenia domowe). Co więc należy zrobić? Proste – wyłączyć telewizor, dvd, konsolę, itd. nie pilotem, a przyciskiem na obudowie. A jeszcze lepiej wyjąć wtyczkę z gniazdka (lub podłączyć kilka takich urządzeń do listwy z wyłącznikiem). Ciekawym pomysłem, który być może przypomni niektórym o potrzebie wyłączenia sprzętu jest Power Monster – naklejka, która zamieni zwykłą diodę stand-by na parę “złych oczu”.

Druga, dość prosta rzecz, którą można zrobić, to wymiana żarówek na energooszczędne. Mamy teraz do wyboru już nie tylko zwykłe świetlówki kompaktowe, są też energooszczędne żarówki do ściemniaczy oraz żarówki LED. Warto przy tym wybierać produkty markowe, ponieważ te najtańsze świetlówki kompaktowe często kończą swój żywot znacznie szybciej, niż zwykłe żarówki. Wymianę taką najbardziej opłaca się przeprowadzić w pomieszczeniach, w których światło jest zapalone przez dłuższy czas (częste włączanie i wyłączanie skraca żywotność świetlówek). Tam, gdzie zapalamy światło na chwilę na pewno dobrze sprawdzą się żarówki LED, jednak ich zasadniczą wadą jest dość wysoka cena.

Kolejnym elementem, który może pomóc w rozsądnym gospodarowaniu energią elektryczną są przedłużacze i liczniki energii. Pojawiają się przedłużacze z kilkoma gniazdkami, które informują o ilości przepływającego przez nie prądu. Taki przedłużacz pod prądem świeci się tym jaskrawiej, im więcej prądu zużywamy za jego pośrednictwem. Można również zainwestować w liczniki zużycia energii elektrycznej, które wskażą ile prądu pobiera dane urządzenie. Pomoże w tym też licznik energii Wattson – na bieżąco informujący o zużyciu.

Wreszcie dochodzimy do własnej produkcji energii elektrycznej. Do wyboru mamy turbinę wiatrową, którą można postawić przed domem lub panele fotowoltaiczne. Zadanie nie jest ani proste, ani tanie, ale w perspektywie kilkunastu lat na pewno okaże się, że warto było zainwestować w niezależne źródło energii elektrycznej.

Na koniec, nie zapominajmy również o ogrodach! Często spotyka się teraz wymyślne iluminacje ścieżek i podjazdów przed domami. Tutaj również może znaleźć się pole do poprawy sytuacji – rozważyć można chociażby montaż świecących kostek brukowych lub lampek ogrodowe LED na energię słoneczną.

Zainteresowanym oszczędzaniem energii elektrycznej polecamy również poradnik energetyczny WWF oraz wskazówki Energy Star. A jeśli Wy również macie jakieś pomysły (sprawdzone lub nie) – zachęcamy do podzielenia się nimi w komentarzach!

Plastiki to ultra-nowoczesna łódź żaglowa, która już wkrótce wyruszy na wyprawę przez Pacyfik. Nie byłoby może w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że ów katamaran powstał z powtórnie przetworzonych butelek PET. Niecodzienny jest też cel podróży, który wyznaczył pomysłodawca całego przedsięwzięcia, David Rothschild – Plastiki ma odwiedzić najbardziej zanieczyszczone i zagrożone rejony Oceanu Spokojnego na trasie San Francisco-Honolulu oraz inne wyspy Pacyfiku-Sydney.

Inspiracją wyprawy i nazwy łodzi jest Kon-Tiki – łódź skonstruowana przez norweskiego podróżnika i naukowca, Thora Heyerdahla, którą przebył Pacyfik wraz z załogą w 1947 roku. Rothschild również nie będzie płynął sam. Sześcioosobowa załoga składać się będzie z naukowców, pisarzy i artystów. Żywność mają zapewnić świeżo złowione ryby oraz pionowy ogród zainstalowany na maszcie.

Sama łódź zdaje się być nad wyraz nowoczesną jednostką. Pomijając fakt, iż zasadnicza zdolność do pływania zapewniona została przez około 12 tysięcy powtórnie użytych butelek PET, szczegóły konstrukcji również zasługują na uwagę. Łódź skonstruowana jest z plastiku srPET – jego główny składnik to popularny PET, a właściwości fizyczne srPET dają możliwość zastąpienia tym materiałem obecnie stosowanych włókien szklanych.

Załoga będzie mieć do dyspozycji odsalacz wody morskiej, który do pracy wymaga jedynie światła słonecznego i ręcznego pompowania. W ten sposób w pół godziny będą mogli przetworzyć do 6 litrów wody. Energia elektryczna, niezbędna m. in. do zasilania sprzętu pokładowego, będzie mogła być wytwarzana na dwa sposoby – przy pomocy paneli słonecznych zamontowanych na dachu kabiny lub dzięki dwóm rowerom stacjonarnym. Pedałowanie w celu wytworzenia energii ma wiele zalet – przede wszystkim, umożliwia działanie sprzętu potrzebującego elektryczności, po drugie, pomaga utrzymać kondycję, a po trzecie, daje świetne wyobrażenie o tym, ile trzeba się napracować, żeby malutki GPS mógł działać przez kilka-kilkanaście minut…

Celem całego przedsięwzięcia jest podniesienie świadomości na temat zanieczyszczenia oceanów – w tym w dużej mierze zanieczyszczenia plastikami. Plastikowe butelki, foliowe torebki i inne śmiecie z tworzyw sztucznych w wielkich ilościach trafiają również do oceanów. Tam, wskutek działania prądów morskich tworzą się z nich w niektórych miejscach wielkie, pływające plamy śmieci. Stwarzają one zagrożenie dla naturalnych siedlisk i samych zwierząt. Na swojej trasie Plastiki mają kilka miejsc, w których sytuacja wymaga poprawy i David Rothschild ma nadzieję, że jego spektakularna łódź pomoże zwrócić na nie uwagę.

Łódź została już zwodowana i właśnie przechodzi testy na wodach w pobliżu San Francisco. Wkrótce wyruszy w swój rejs. Więcej o łodzi i całej wyprawie można dowiedzieć się na stronie Plastiki – tam również znaleźć można aktualne informacje na temat położenia łodzi i tego, co się na niej aktualnie dzieje.

PS. żagiel tej niecodziennej łodzi jest również wyprodukowany z przetworzonych butelek PET!
PS2. producent stalowych butelek Klean Kanteen wspiera projekt Plastiki

Nasz wiodący, rodzimy producent toreb z banerów, koszalińskie HO::LO studio postanowiło zrealizować projekt powstały podczas praktyk studenckich Wydziału Wzornictwa Politechniki Koszalińskiej. Projekt nie byle jaki, bo podwójnie ekologiczny – torba uszyta ze zużytego banera reklamowego połączona z solarną ładowarką.

Autorem projektu jest Paweł Krawczugo, a efektem realizacji jest HO::LO torba oznaczona kryptonimem Elektra*Kandida widoczna na załączonym obrazku. Coś podobnego do opisywanej nie tak dawno solarnej torby Timbuk2, tyle że jeszcze lepsza. Tutaj solidny materiał, z którego produkuje się banery reklamowe posłużył do stworzenia torby, która dodatkowo została wyposażona w baterię słoneczną z akumulatorem holenderskiej firmy A-Solar. Pojemność akumulatora to 1800 mAh, a końcówki znajdujące się w zestawie pozwolą doładować szereg popularnych urządzeń przenośnych (telefony komórkowe, konsole do gier itp.). Akumulator można też wyjąć i naładować z gniazdka. Cena tego cudu techniki to około 280zł. Solarna torba HO::LO do znalezienia również na blogu HO::LO. Polecamy!

PS. być może taka właśnie torba będzie nagrodą w konkursie, który już niebawem powinien się pojawić na Zielonych Migdałach. Stay tuned!

Tesla zwróciła na siebie uwagę całego świata wprowadzeniem na rynek sportowego auta elektrycznego, które nie dość, że rozpędza się od 0 do 100 km/h w niecałe 4 sekundy, to jeszcze ma zasięg prawie 400 km. Po pewnych perturbacjach finansowych, firma wydaje się prężnie rozwijać i już wkrótce rozszerzy ofertę o nowy Model S.

Tesla Model S to czterodrzwiowe, przestronne auto napędzane energią elektryczną. Wygląda pięknie i najprawdopodobniej równie pięknie będzie się poruszać. Nie będzie tak szybkie jak dwumiejscowy protoplasta, a i zasięg w podstawowej wersji nie będzie tak imponujący, ale też kosztować będzie połowę mniej.

Baterie będą dostępne w trzech opcjach oferujących różny zasięg – 260 km, 370 km oraz 480 km (!) na pojedynczym ładowaniu. Szybkie ładowanie pozwoli doładować akumulatory już w 45 minut (możliwe będzie szybkie ich wymienienie).

Samochodem będzie mogło podróżować 5 osób dorosłych wraz z 2 dzieci (tak, w sumie 7 osób). Przy złożonych siedzeniach z tyłu (dzielone 60/40, po złożeniu tworzące płaską powierzchnię) przestrzeń bagażowa będzie naprawdę imponująca. A dodatkowo, z przodu pojazdu będzie dostępny jeszcze niewielki bagażnik.

Przyspieszenie od 0 do 100 km/h zajmie Modelowi S zaledwie 5,6 sekundy, a maksymalna prędkość zostanie ograniczona elektronicznie do 190 km/h. Za ten nowoczesny, użyteczny samochód elektryczny o naprawdę niezłych osiągach trzeba będzie zapłacić około 57 000 USD (model o większym zasięgu będzie kosztować najprawdopodobniej około 65 000 USD). Produkcja powinna rozpocząć się w 2011 roku, a chętnych na nowy model firmy Tesla wciąż przybywa (w maju 2009 było ich już 1000).

Nam Tesla Model S bardzo się podoba. Więcej o samochodzie na stronach Tesla Motors a tu galeria zdjęć.